የተራራው ጭስ

ጠዋት ነበር። ፀሐይ ገና ከተራራው በስተኋላ ስትወጣ ነበር። ከበደ በሜዳው ላይ በጎቹን ይጠብቅ ነበር። አየሩ ቀዝቃዛ ነበር። ሣሩ በውሃ ጠብታ ተሞልቶ ነበር።

ከበደ ወጣት እረኛ ነበር። እያንዳንዱን ቀን በዚሁ ሜዳ ላይ ያሳልፍ ነበር። ተራራውን በደንብ ያውቀዋል። መንገዶቹን፣ ድንጋዮቹን፣ ዛፎቹን ሁሉ ያውቅ ነበር። ነገር ግን ዛሬ አንድ አዲስ ነገር አየ።

ከበደ ወደ ላይ ተመለከተ። በተራራው ጫፍ ላይ ጭስ ይወጣ ነበር። ጭሱ ጥቁር ነበር። ቀስ ብሎ ወደ ሰማይ ይወጣ ነበር።