የገበሬው ህልም

ፀሐይ በመንደሩ ላይ በጣም ታቃጥላለች። ሰማዩ ሰማያዊ ነበር። ግን ደመና አልነበረም። አንድም ደመና አልነበረም። ዝናብ ከመጣ ብዙ ወር ሆኖታል። መሬቱ ደርቆ ተሰነጠቀ። ስንጥቆቹ ሰፊ ነበሩ። ወንዙ ቀስ በቀስ ትንሽ ሆነ። ሣሩ ቢጫ ሆነ። ብዙ ገበሬዎች አዝነዋል። ከብቶቹም ቀጭተዋል። ጉድጓዶቹ ደርቀዋል። መንደሩ ጸጥ ብሏል። ወፎቹ እንኳ ዝም ብለዋል።

ታደሰ ወጣት ገበሬ ነው። እሱ በዚህ መንደር ተወልዶ አደገ። ቤተሰቡ ሁልጊዜ ገበሬ ነበሩ። አባቱ ገብስ እና ጤፍ ይዘራ ነበር። አባቱ ጠንካራ ሰው ነበር። ግን ከሞተ ሁለት ዓመት ሆኖታል። አሁን ታደሰ ብቻውን እርሻውን ይሰራል። እናቱ ወ/ሮ አበበች አብራው ትኖራለች። ታደሰ እናቱን በጣም ይወዳል። እርሻውንም በጣም ይወዳል። ይህ እርሻ የቤተሰቡ ህይወት ነው።

ታደሰ ጠዋት ማልዶ ተነሳ። ፀሐይ ገና አልወጣም ነበር። ወደ እርሻው ሄደ። መሬቱን አየ። መሬቱ ደረቅ ነበር። ጉልበቱ ላይ ተንበረከከ። ጣቱን መሬት ላይ አደረገ። መሬቱ እንደ አመድ ነበር። ደረቅ እና ለስላሳ። ሰብሉ ቢጫ ሆኖ ነበር። ቅጠሎቹ ተጣጥፈው ነበር። ሥሮቹ ውሃ አጥተዋል። ታደሰ አዘነ። ልቡ ተጨነቀ። "ዝናብ ካልመጣ ሁሉም ነገር ይሞታል" አለ በለሆሳስ።