สายเรียกเข้าตอนตีสาม

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นตอนตีสามตรงเป็นคืนที่สามติดต่อกัน และคราวนี้ฉันไม่หลับใหลพอที่จะหลอกตัวเองว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญอีกต่อไป

ฉันชื่อนภัสร เป็นนักข่าวสายอาชญากรรมของหนังสือพิมพ์เล็ก ๆ แห่งหนึ่งกลางกรุง งานของฉันคือการเดินตามรอยเลือดที่คนอื่นอยากลืม ฉันเคยคิดว่าตัวเองชินกับความมืดแล้ว จนกระทั่งความมืดเริ่มโทรหาฉันเอง

ฉันคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมือที่เย็นเฉียบ หน้าจอเรืองแสงสีฟ้าซีดสาดเข้าหน้า ไม่มีเบอร์ มีแต่คำว่า "ไม่ทราบหมายเลข" กะพริบอยู่อย่างเยาะเย้ย ฉันกดรับ แล้วประคองมันแนบหู ได้ยินเสียงลมหายใจก่อน—ช้า สม่ำเสมอ เหมือนคนที่ไม่รีบร้อนอะไรเลย