เกล็ดนาคเจ็ดสี

เช้านี้สายน้ำหน้าหมู่บ้านของเธอเงียบกว่าทุกวัน เธอชื่อนิล อายุสิบห้าปี และเธออาศัยอยู่ริมแม่น้ำสายนี้มาตั้งแต่จำความได้ คนเฒ่าคนแก่เรียกมันว่า "แม่น้ำเจ็ดสี" เพราะเมื่อแสงแรกของวันส่องลงมา ผิวน้ำจะเปล่งประกายเป็นเจ็ดสีพร้อมกัน ทั้งแดง ส้ม เหลือง เขียว ฟ้า คราม และม่วง ราวกับมีสายรุ้งนอนหลับอยู่ใต้ผืนน้ำ ยายคำเคยบอกว่าสีเหล่านั้นคือลมหายใจของพญานาคผู้พิทักษ์ ตราบใดที่น้ำยังมีเจ็ดสี หมู่บ้านก็จะไม่อดอยาก

แต่เช้านี้น้ำกลับเป็นสีเทาขุ่น เธอยืนนิ่งอยู่บนตลิ่ง มือยังถือหม้อดินเปล่าที่ตั้งใจจะมาตักน้ำ ลมพัดเย็นผิดปกติ ใบไผ่เหนือหัวสั่นไหวเบา ๆ เหมือนกระซิบเตือนบางอย่าง เธอมองไปทางต้นน้ำ เห็นสีจาง ๆ เพียงสองสามสีที่ยังเหลืออยู่ ส่วนสีอื่นหายไปหมดแล้ว ปลาตัวเล็ก ๆ ที่เคยว่ายเป็นฝูงก็ไม่มีให้เห็น มีเพียงความเงียบ และกลิ่นโคลนแห้งที่ลอยมาตามสายลม

เธอจำได้ว่าเมื่อคืนยายคำไอทั้งคืน น้ำในตุ่มก็พร่องลงเร็วกว่าปกติ พ่อของเธอออกไปหาปลาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง แต่กลับมามือเปล่า ใบหน้าเคร่งเครียด ทั้งหมู่บ้านเริ่มพูดกันเบา ๆ ว่าแม่น้ำกำลังป่วย บางคนว่าฝนไม่ตกมานานเกินไป บางคนว่ามีคนไปทำสิ่งไม่ดีไว้ที่ต้นน้ำ แต่ไม่มีใครรู้ความจริง และยิ่งไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงพญานาค