ผู้เก็บความทรงจำ

แสงนีออนสีม่วงครามสาดทาบหน้าต่างห้องทำงานของ "เวียน" ทำให้กระจกบานสูงดูราวกับผิวน้ำที่มีไฟลุกอยู่ใต้ผิว กรุงเทพฯ ในปีที่ปฏิทินรัฐเรียกว่า ๒๖๒ แห่งศักราชใหม่ ไม่เคยหลับ ตึกระฟ้าเรียงตัวกันราวซี่กรงกระดูกของสัตว์ยักษ์ที่ตายแล้วแต่ยังเรืองแสง สายเคเบิลใยแก้วร้อยพันเส้นห้อยระโยงระยางเหนือคลองที่บัดนี้สะท้อนเพียงโฆษณาลอยฟ้า ไม่มีดาว มีแต่ตราสัญลักษณ์ของ "มเนสซีน" บรรษัทผู้ผูกขาดสิ่งที่มนุษย์เคยเชื่อว่าเป็นของส่วนตัวที่สุด นั่นคือความทรงจำ

เวียนเป็นนักเก็บความทรงจำ หรือที่เอกสารทางการเรียกอย่างสุภาพว่า "ผู้คัดกรองและอนุรักษ์ห้วงระลึก" แต่ในย่านล่างที่แสงไฟส่องไม่ถึง ผู้คนเรียกอาชีพของเขาด้วยน้ำเสียงกึ่งหวาดกึ่งเหยียดว่า "คนแล่ความหลัง" งานของเขาคือรับแคปซูลความทรงจำที่ผู้คนนำมาขาย ตรวจสอบความสมบูรณ์ คัดแยกส่วนที่บรรษัทต้องการออกจากส่วนที่ไร้ค่า แล้วบรรจุลงในคลังกลางเพื่อนำไปขายต่อให้ผู้มีกำลังซื้อ ใครที่อยากรู้รสชาติของการได้รักครั้งแรก โดยไม่ต้องเสี่ยงกับความเจ็บปวด ใครที่อยากครอบครองความสามารถของช่างฝีมือผู้ล่วงลับ ก็เพียงจ่ายเงินแล้วฉีดความทรงจำของผู้อื่นเข้าสู่สมองตน

เขาทำงานนี้มาสิบเอ็ดปี นานพอที่จะเชื่อว่าตนได้เห็นทุกแบบของชีวิตมนุษย์ผ่านดวงตาคนอื่นแล้ว ความสุขสามัญ ความอัปยศที่ซ่อนเร้น ความตายที่เจ้าของมันยอมขายเพื่อแลกค่าเช่าห้อง เวียนเรียนรู้ที่จะมองความทรงจำเหล่านั้นอย่างช่างเทคนิคมองวัตถุ ไม่ใช่อย่างมนุษย์มองมนุษย์ เพราะนั่นเป็นวิธีเดียวที่จะไม่จมหายไปกับมัน เขาเก็บความทรงจำของตัวเองไว้น้อยมาก ห้องพักของเขาว่างเปล่า ไร้รูปถ่าย ไร้ของที่ระลึก ราวกับชายผู้ใช้ชีวิตทั้งวันท่ามกลางอดีตของคนอื่น ได้ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่มีอดีตเป็นของตน